Follow by Email

Κυριακή, 25 Μαρτίου 2012

TI EINAI TO GRAFFITY ΤΕΧΝΗ Η ΒΑΝΔΑΛΙΣΜΟΣ;


graffiti

Τι είναι το graffiti, τέχνη η βανδαλισμόςΝα ένα ερώτημα.
Μελετήστε πρώτα αυτό το graffiti παρακάτω, που βρίσκεται σετοίχο του Elisabethmarkt στο Μόναχο της Γερμανίας, και μετά απαντήστε 
     Δημιουργός   Markus Müller
Λοιπόν τώρα τι λέτε;
Η απάντηση τουλάχιστον για μένα έρχεται αβίαστα, τέχνη και μάλιστα πολύ σπουδαίας μορφής
Ναι, αλλά μπορεί ο καθένας να καταστρέφει ένα τοίχο του σπιτιού μου, για να εκφράσει τις "καλλιτεχνικές του ανησυχίες".
Προσωπικά εμένα θα μου άρεσε πολύ και κάθε άλλο παρά καταστροφή θα το θεωρούσα.
Στην πλειονότητά της, αυτή η μορφή τέχνης, βελτιώνει την εικόνα μουντών τοίχων κτηρίων, παρά καταστρέφει.
Μα θα μου πείτε, graffiti πάνω στα ολοκαίνουρια μάρμαρα του νέου Μουσείου της Ακρόπολης.
Γιατί όχι, μερικές φορές το graffiti είναι...
προτιμότερο από τα κάθε λογής  καθώς πρέπει ψυχρά και χωρίς ψυχή μάρμαρα, ακόμα και του νέου Μουσείου Ακρόπολης, αλλά αυτή είναι η δική μου άποψη και σαφώς δεν είστε υποχρεωμένοι να συμφωνείτε με αυτή.
Πως ορίζεται το graffiti, ποιος είναι ο ορισμός;
graffiti είναι η αναγραφή κειμένου όπως συνθημάτων ή η ζωγραφική σε επιφάνειες που συνήθως βρίσκονται σε δημόσιους χώρους. 
Πρόκειται για εικαστική έκφραση που γεννήθηκε (στην σύγχρονη μορφή της) στη συνοικία Μπρονξ της Νέας Υόρκης κατά τη δεκαετία του 1970. Στην αρχή ήταν αποκλειστικά έκφραση διαμαρτυρίας ή αμφισβήτησης. Τα τρένα, όπως και οι σταθμοί, είναι συνήθως ο καλύτερος "καμβάς" για γκράφιτι, αφού πολύς κόσμος περνάει καθημερινά απ' αυτά τα μέρη, άρα τα βλέπουν περισσότεροι. Ένας επιπλέον λόγος είναι η χαρά της απόπειρας να δώσει κάποιος προσωπικότητα στην άχρωμη πόλη, όπως ισχυρίζονται οι ίδιοι οι δημιουργοί. Επίσης η ίδια η πράξη εμπεριέχει και την έννοια της πρόκλησης, αφού θεωρητικά οι σταθμοί είναι δημόσιοι χώροι που φυλάσσονται και δεν μπορεί κάποιος να κινείται σ' αυτούς ανενόχλητος.
Από που προέρχεται η λέξη;
Η λέξη είναι ελληνική και πρόκειται για  ένα αντιδάνειο από το:
Γκράφιτι < graffiti < graffito < graffiato (λατ.) < graffiare (λατ. χαράσσω) < Γράφω

Το  graffiti ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΙΔΕΑ, μια σύγχρονη μορφή τέχνης
Οι σπηλαιογραφίες που έχουν βρεθεί μαρτυράνε ότι αυτή η μορφή έκφρασης της τέχνης υπάρχει από πάρα - πάρα - πάρα πολύ παλιά
Δείτε αυτό το άλογο
 ή αυτή την πασίγνωστη σπηλαιογραφία του Lasko
σας έχω μιά ιστοσελίδα που ανακάλυψα, γεμάτη με υπέροχες παλαιολιθικές σπηλαιογραφίες κάντε click εδώ

Αλλά για δείτε κι εδώ τοιχογραφίες που θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα το graffiti της εποχής τους
στην Σαντορίνη
 στην Κνωσσό



Κυριακή, 18 Μαρτίου 2012

ΜΑΘΕΤΕ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ



Αργά ή γρήγορα... όλοι εκεί καταλήγουν αφού τα ποδήλατα δρόμου (ή κούρσες λαϊκιστή) είναι τα απόλυτα δίκυκλα, οι πρεσβευτές της ποδηλασίας, τα αντικείμενα πάθους μας…
 
Κείμενο: Μαρίνος Κούλης στο περιοδικό CycleRide No 13
Όπως οι περισσότεροι, ξεκίνησα με ποδήλατο βουνού. Τα mtb είναι ποδήλατα πασπαρτού. Μπορείς να πάρεις σε παιδιά για να μάθουν, να τα υποβάλεις σε κακουχίες, να τα πετάς όπου βρεις και να τα κάνεις ότι θες. Δε θα σε προδώσουν. Κάπως έτσι ξεκίνησε και το ποδήλατο στην Ελλάδα. Όποιος πήγαινε να πάρει ποδήλατο, με mtb κατέληγε αφού το κατάστημα της γειτονιάς έδινε «λύσεις σε όλα». Το mtb ήταν το ποδήλατο του παιδιού αφού η «κούρσα» ήταν πάντοτε ακριβότερη και πιο ευαίσθητη.
Δε θα ξεχάσω το Puch clubman που μου είχε πάρει ο παππούς μου μετά από πολλά καλοκαίρια παρακάλια στους γονείς… Ήμουν πραγματικά ευτυχισμένος αλλά δεν μπόρεσα να σταματήσω τις σούζες και τα άλματα που είχα μάθει με το Kuwahara και έτσι οι ρόδες δε άντεξαν πολύ…
Χρόνια μετά, ξανά έπιασα το ποδήλατο με το mtb να ξαναμπαίνει στη ζωή μου αφού ήταν αδιανόητο για εμένα (όντας φανατικός της μοτοσικλέτας) να βγω στο δρόμο με ποδήλατο. Έτσι για μια δεκαετία το mtb πήρε το ρόλο αερόβιας γυμναστικής στα γειτονικά βουνά με πολύ μεγάλα κέρδη σε φυσική κατάσταση… έως ότου μια μέρα, ο «τρελαμένος με το ποδήλατο» φίλος μου που ζούσε τότε Ιταλία, ήρθε ένα βράδυ του 2007 σπίτι βγάζοντας από το αυτοκίνητο ένα Kuota Kom με fulcrum zero κατακόκκινους τροχούς…
Κάπως έτσι λοιπόν έμπλεξα και εγώ στα «σκληρά ναρκωτικά» της ποδηλασίας.


Τι είναι η κούρσα;
Ας μη γελιόμαστε, όλα τα ποδήλατα είναι όμορφα και όσο ακριβότερα, τόσο καλύτερα.
Τα ποδήλατα δρόμου όμως, είναι ότι τα supersport στις μοτοσικλέτες, τα supercars στα τετράτροχα. Κανείς δεν μπορεί να μη κοιτάξει ένα Ferrari, όσο παλιό και να είναι, κανείς δε μπορεί να καλείται οδηγός μοτοσικλέτας αν δεν έχει νιώσει έστω μια φορά το γκάζι ενός 1000αριού με 180+ ίππους…
Τα ποδήλατα δρόμου είναι πραγματικά μοντέλα. Γλυπτά σε δύο τροχούς.
Ελαφριά όσο το βαμβάκι. Ακριβά όσο ένα βράδυ με τη Ζιζέλ. Ευαίσθητα σαν εικοσάχρονη νευρωτική που έχει περίοδο και σκληρά σαν χέρια μπετατζή που παίρνει στεροειδή.
Τα μισείς γιατί σε κάνουν ρόμπα. Εσύ είσαι αυτός που δεν μπορεί να ανέβει τον ανήφορο, να πάει με 60 στο γκρουπ, να στρίψει με 70 στο γκρέμι. Αυτά μπορούν.
Μετά από μια «κατοστάρα» μαζί τους, το μόνο που μπορείς να κάνεις, αποκαμωμένος, είναι να τα βάλεις στο σαλόνι (κάπου εκεί κοντά στην τηλεόραση) να ξαπλώσεις με τα πόδια ψηλά και να τα κοιτάς με τις ώρες…
Το βράδυ πριν κοιμηθείς ψάχνεις με τις ώρες στο ίντερνετ τι «δώρα» να τους πάρεις, τι θα ταιριάζει με τα «ρούχα» τους - λες και είναι κούκλες - και την άλλη μέρα χαλάς όλο σου το νοίκι για να πάρεις κάτι εντελώς άχρηστο για αυτές (που στην τελική δε ζητάνε και πολλά).
Αυτά είναι τα ποδήλατα δρόμου…
Από πού να αρχίσεις και... που να τελειώσεις, αφού αυτή η κατηγορία δεν έχει πάτο. Τροχοί που κοστίζουν όσο ένα αυτοκίνητο, πλαίσια που μπορείς μόνο να τα βάλεις στον τοίχο και σειρές με τόσο carbon που δε μπορείς να φανταστείς. Πως θα σας φαινόταν ένα πίσω σασμάν ax lightness που κοστίζει 1000 ευρώ; Ένα τιμόνι με cinelli ram 850 ευρώ; Carbon τακάκια και κεραμικά ρουλεμάν που κοστίζουν όσο μια τηλεόραση; Η βιομηχανία ποδηλάτου έχει βαλθεί να μας τρελάνει αλλά εμείς ξεκινάμε από τα βασικά. Επιλέγοντας ποδήλατο ξεκινάμε από τα βασικά και με την παρακάτω σειρά: πρώτα πλαίσιο, μετά τροχούς. Μετά δισκοβραχίωνα και έπειτα σειρά και περιφερειακά. Αυτά έχουν τη μεγαλύτερη σημασία και κάνουν τη διαφορά.


Πλαίσιο
Η πρώτη ερώτηση έχει να κάνει με το υλικό. Αλουμίνιο ή carbon; Μιλώντας σε απλή γλώσσα και αφήνοντας τις λεπτομέρειες για επόμενα άρθρα, ξεκινάμε από τα βασικά. Αλουμίνιο και carbon είναι τα επικρατέστερα υλικά στην αγορά με τα cro - mo, τιτάνιο κλπ να αποτελούν πιο σπάνιες λύσεις.
Το αλουμίνιο είναι φθηνότερο, πιο ανθεκτικό στους μικρούς τραυματισμούς και κακουχίες. είναι βαρύτερο και έχει περισσότερους κραδασμούς. Όπως και αν το δεις, είναι πλέον υποδιέστερο από το carbon όσον αφορά τα χαρακτηριστικά που έχουν σημασία για τους ποδηλάτες, δηλαδή τη σχέση βάρους/στιβαρότητας. Γι αυτό πλέον οι εταιρίες δε «ντύνουν» αλουμινένια πλαίσια με πολύ ακριβά περιφερειακά και συνήθως οι τιμές τους ξεκινούν από 600 ευρώ και σταματούν κοντά στις 2.000 ευρώ, εκεί δηλαδή που σχεδόν ξεκινούν τα carbon ποδήλατα.
Το κόστος κτήσης ενός αλουμινένιου σκελετού ξεκινά από τα 400 ευρώ ενώ ένα carbon έχει διπλάσια τιμή. Σύνηθες συνδυασμός πλέον, είναι αλουμινένιο πλαίσιο με carbon πιρούνι που έχει αλουμινένιο steerer (λαιμό). Το βάρος τους είναι συνήθως κοντά στα 1.300 γραμμάρια με το πιρούνι στα 500 γραμμάρια. Αν το πιρούνι έχει carbon λαιμό ζυγίζει 100 γραμμάρια λιγότερο ενώ τα πλαίσια carbon ζυγίζουν από 1.100 γραμμάρια και κάτω.
Αν θέλουμε να διαθέσουμε κοντά στα 1.000 ευρώ για ένα ποδήλατο δρόμου, τότε κοιτάζουμε για πλαίσιο αλουμινίου. Με ένα τέτοιο ποδήλατο, καλύπτουμε όλες τι ανάγκες μας για γυμναστική ή και καθημερινή μετακίνηση ενώ αν οι αποστάσεις που καλύπτονται γίνουν πλέον μεγάλες, αυτό που θα ενοχλήσει είναι οι κραδασμοί που φτάνουν στον αναβάτη. Η λύση σε αυτή την περίπτωση είναι το πλαίσιο carbon. Ένα θέμα που πολλές φορές συζητιέται είναι η αντοχή του υλικού. Ο μύθος πως το carbon αντέχει λιγότερο, είναι απλά… μύθος. Σαν υλικό είναι πιο ανθεκτικό και μάλιστα, δεν παρουσιάζει κόπωση όπως το αλουμίνιο που έχει «μνήμη» και μετά από πολύχρονη χρήση θα παρουσιάσει πρώτο αστοχία. Εκεί που κερδίζει το αλουμίνιο είναι στις εκδορές ή μικρό - ατυχήματα καθώς εξωτερικά, το υλικό, είναι ανθεκτικότερο. Ένα ισχυρό εγκάρσιο χτύπημα σε ένα σωλήνα carbon θα φέρει ευκολότερα αστοχία στο πλαίσιο, εκεί που στο αλουμίνιο ένα μικρό βαθούλωμα ίσως το «παρακάμψουμε». Ως εκεί όμως. Τα νέας γενιάς πλαίσια έχουν λαιμό με κάτω ποτήρι 1,5 ίντσας (tapered) και μεσαία τριβή BB30 ενώ τα carbon έχουν και εσωτερικές διαδρομές καλωδίων, πιο αεροδυναμικό σχήμα μιας και το υλικό είναι πιο εύκολο να διαμορφωθεί, κάτι που το κάνει να εξελίσσεται συνεχώς ως προς την ακαμψία, την αεροδυναμική και το βάρος, ενώ ταυτόχρονα το αλουμίνιο έχει παραμείνει στάσιμο.


Τροχοί
Ακολουθούν συνήθως την εξίσωση:
Φθηνός + βαρύς= ανθεκτικός, απορροφητικός, μαλακός (flex). Ελαφρύς + ακριβός= άκαμπτος, σκληρός, ευαίσθητος σε κρούσεις. Το πώς συμπεριφέρεται το ποδήλατο έχει να κάνει σε μεγάλο βαθμό από τον συνδυασμό πλαισίου με τροχούς.
Σκληρό πλαίσιο + σκληροί τροχοί = κουραστικό σε μεγάλες αποστάσεις (για μη αθλητές), ποδήλατο αγώνα που «βάζει όλη τη δύναμη κάτω».
Σκληρό πλαίσιο + μαλακοί τροχοί = ποδήλατο προπόνησης με δυνατότητα βελτίωσης.
Μαλακό πλαίσιο + σκληροί τροχοί = ποδήλατο προπόνησης που θα εμφανίσει αδυναμίες υπό πίεση.
Μαλακό πλαίσιο + μαλακοί τροχοί= ποδήλατο εισαγωγής, μετακίνησης, βαρύ δίχως βλέψεις ανταγωνισμού.
Τα παραπάνω, βέβαια, δεν αποτελούν κανόνα αλλά ένα μπούσουλα για να κατανοήσουμε καλύτερα την επιλογή μας ανάλογα με τη χρήση που θέλουμε – και καλά θα κάνουμε να είμαστε ειλικρινείς με τις ανάγκες μας!
Στους τροχούς μπορούμε να διακρίνουμε τις παρακάτω κατηγορίες ανάλογα το βάρος:
+2.000gr τροχοί εισαγωγής / μετακίνησης
1800 έως 2000gr ανθεκτικοί τροχοί προπόνησης / μετακίνησης
1600 έως 1800gr ανταγωνιστικοί τροχοί μεικτής χρήσης
1300 έως 1600gr αγωνιστικοί τροχοί
<1200gr τροχοί αγώνα ειδικών συνθηκών
Οι συνηθέστεροι τροχοί δρόμου αποτελούνται από στεφάνια αλουμινίου, με προφίλ 24χιλ, ενώ καλύτερα να επιλέγουμε κέντρα με ρουλεμάν κλειστού τύπου. Η αναφορά σε carbon τροχούς, δεν είναι επί του παρόντος…
Σειρά μετάδοσης
Μια «σειρά» αποτελείται από 6 ή 8 κομμάτια (αν περιλαμβάνει και τα φρένα) και αφορά: δισκοβραχίωνα, λεβιεδομανέτες (αλλαγές ταχυτήτων και φρένα μαζί), μπροστινό και πίσω ντεραγιέ, κασέτα και αλυσίδα. Οι δισκοβραχίωνες είναι 2 ή 3ων δίσκων (3 δίσκοι σε ποδήλατα εισαγωγής που προτείνονται σε νεοεισερχόμενους αναβάτες). Οι δισκοβραχίωνες 2 δίσκων χωρίζονται σε αυτούς με γρανάζια (34 - 50) και (39 - 53) με το πρώτο (compact) να αποτελεί καλύτερη λύση για το 80% των χρήσεων ειδικά αν το ποδήλατο δεν έχει βάρος κάτω από 7,2 (και πολλά λέω) κιλά. Η σχέση μετάδοσης έχει να κάνει με το συνδυασμό των μπροστινών και πίσω γραναζιών και είναι μεταβαλλόμενη.
Οι συνηθέστερες κασέτες (η ομάδα των πίσω γραναζιών) έχουν 10 «φύλλα» που κυμαίνονται από 11 έως 29 δόντια. Η επιλογή 34 - 50 μπροστά και 27 μεγάλο πίσω είναι η καλύτερη επιλογή για να ξεκινήσετε αφού στην πορεία μπορείτε δυναμώνοντας να αλλάξετε με μικρό κόστος τις σχέσεις. Στα οικονομικά μοντέλα οι δισκοβραχίωνες μπορεί να είναι διαφορετικοί από τη σειρά (δεν υπάρχει θέμα συμβατότητας) καθώς αποτελούν ένα από τα ακριβότερα μέρη της σειράς. Είναι και το σημαντικότερο ανταλλακτικό αναβάθμισης μετά τους τροχούς αφού αποτελούν περιστρεφόμενα μέρη. Αυτό που διαφοροποιεί τις σειρές και διαμορφώνει τη διαφορά τιμής είναι η ποιότητα κατασκευής, το υλικό, η ακρίβεια αλλαγών και το βάρος που είναι και το μικρότερο σε κέρδος σχετικά με τα χρήματα που δαπανώνται.


Διαστάσεις
Ενώ στα ποδήλατα πόλης ή mtb το μέγεθος μπορεί να είναι «στο περίπου», στα ποδήλατα δρόμου πρέπει να είναι «ακριβώς». Απευθυνθείτε σε καταστήματα που γνωρίζουν ποιο μέγεθος είναι το κατάλληλο για εσάς και, αν είναι δυνατόν, να μετρηθείτε πριν αγοράσετε μιας και όλοι είμαστε διαφορετικοί όσον αφορά το ύψος καβάλου, κορμού, μήκος άκρων.
Η σωστή επιλογή μεγέθους πλαισίου είναι καταλυτική ενώ μικρές διορθώσεις μπορούν να γίνουν με επιλογή κατάλληλου μήκους λαιμού (stem), τιμονιού (bar) και θέση σέλας ώστε να διαμορφώσετε την κατάλληλη στάση για εσάς. Αν το πλαίσιο δεν είναι σωστό, δεν μπορούμε να ποδηλατήσουμε σωστά, να αποδώσουμε το μέγιστο και να αποφύγουμε τραυματισμούς στη μέση, το λαιμό και τα πόδια. Οι περισσότερες εταιρίες έχουν διαφορετική γεωμετρία και διαστάσεις στα μεγέθη πλαισίων οπότε ρωτήστε αυτούς που τα εμπορεύονται για το πλαίσιο που σας ταιριάζει. Είναι πιθανό σε μια εταιρία να σας κάνει το 54 για παράδειγμα και σε μια άλλη το 55… Μην αγοράσετε αν δε σιγουρευτείτε!
tips
> Όσο ελαφρύτερο είναι ένα πλαίσιο τόσο πιο άκαμπτο και σκληρό είναι.
> Τα σκληρά ποδήλατα δεν βοηθούν αναβάτες που δεν είναι αθλητές, απαιτώντας πολύ καλή φυσική κατάσταση.
> Όσο ελαφρύτερο είναι το σύνολο, τόσο καλύτερο είναι στον ανήφορο, τα ντεμαράζ και τα σπριντ.
> Όσο βαρύτερο είναι το σύνολο, τόσο πιο απορροφητικό είναι στις ανωμαλίες και πιο σταθερό στην πορεία.
> Αναβαθμίζοντας ένα ποδήλατο ακολουθούμε την παρακάτω σειρά: πλαίσιο, τροχοί, δισκοβραχίωνας, σειρά μετάδοσης.
> Μην κάνετε οικονομία στα ελαστικά. Επιλέξτε όσο το δυνατό καλύτερα προκειμένου να έχετε μέγιστη πρόσφυση, μιας και αυτή, εξαρτάται από λίγα χιλιοστά πέλματος που έρχεται σε επαφή με το δρόμο.
> Το σύνολο πρέπει να είναι ομοιογενές. Επενδύστε σε ανταλλακτικά που έχουν πρακτική αξία. Σε ένα πλαίσιο αλουμινίου με οικονομική σειρά, βάρους 8,5 κιλών, η αγορά μιας σέλας 135 γραμμαρίων από carbon είναι μάλλον… άστοχη.
 
cosmo.gr
 

Κυριακή, 4 Μαρτίου 2012

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ



Την πρώτη Κυριακή της Μεγάλης Τεσσαρακοστής η Εκκλησία μας εορτάζει το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, έναντι των αιρέσεων, γι’ αυτό καλείται Κυριακή της Ορθοδοξίας.
Οι αιρέσεις εμφανίσθηκαν από την αρχή του χριστιανισμού και οι Απόστολοι του Χριστού προειδοποιούσαν για τον κίνδυνο από τους ψευδοδιδασκάλους.Ο Απόστολος Πέτρος στη Β’ Καθολική επιστολή γράφει το εξής:
«Εγένοντο δε και ψευδοπροφήται εν τω λαώ, ως και εν υμίν έσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οίτινες παρεισάξουσιν αιρέσεις απωλείας, και τον αγοράσαντα αυτούς δεσπότην αρνούμενοι, επάγοντες εαυτοίς ταχινήν απώλειαν, και πολλοί εξακολουθήσουσιν αυτών ταις ασελγείαις, δι’ ους η οδός της αληθείας βλασφημηθήσεται» (Β’ Πετ. 2, 1-2).
Ο Άγιος Παύλος, επιστρέφοντας στην Παλαιστίνη από την Ελλάδα, έκανε στάση στην Έφεσο όπου στους χριστιανούς κατοίκους της πόλεως έλεγε: «Εγώ γαρ οίδα τούτο, ότι εισελεύσονται μετά την άφιξίν μου λύκοι βαροίς εις υμάς μη φειδόμενοι του ποιμνίου, και εξ υμών αυτών αναστήσονται άνδρες λαλούντες διεστραμμένα του αποσπάν τους μαθητάς οπίσω αυτών» (Πραξ. 20, 29-30).
Στους πρώτους αιώνες του χριστιανισμού υπήρχαν πολλοί ψευδοδιδάσκαλοι και σχισματικοί και ορισμένες αιρέσεις τάραζαν την Εκκλησία για αιώνες, όπως για παράδειγμα οι αιρέσεις του Αρείου, του Μακεδονίου, του Ευτυχούς, του Διοσκόρου, του Νεστορίου και η αίρεση της εικονομαχίας προκαλώντας πολλές διαταραχές στην Εκκλησία. Υπήρχαν πολλοί ομολογητές και μάρτυρες που έχυσαν το αίμα τους υπερασπιζόμενοι την αληθινή πίστη στον αγώνα κατά των ψευδοδιδασκάλων και των αιρετικών.
Υπήρχαν επίσης πολλοί και μεγάλοι ιεράρχες οι οποίοι και αυτοί υπέφεραν πολλούς διωγμούς και πολλές φορές εξορίστηκαν. Ο Άγιος Φλαβιανός, πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, για παράδειγμα, σε μία σύνοδο υπό την προεδρία του Διοσκόρου, η οποία καλείται «ληστρική» χτυπήθηκε τόσο άγρια που μετά από τρεις ημέρες πέθανε.
Η τελευταία στη σειρά των αιρέσεων, η αίρεση της εικονομαχίας, ήταν αυτή που επέφερε τα περισσότερα δεινά στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Η αίρεση αυτή εμφανίστηκε για πρώτη φορά στα χρόνια του αυτοκράτορα Λέοντος του Ισαύρου, ο οποίος ανήλθε στο θρόνο το 717 με τη βοήθεια του στρατού στον οποίο υπήρχαν πολλοί αντίπαλοι της προσκυνήσεως των αγίων εικόνων. Επειδή λοιπόν ήθελε να ευαρεστήσει το στρατό ξεκίνησε σκληρό διωγμό κατά των εικονοφίλων.
Ο διωγμός αυτός συνεχίστηκε και στα χρόνια του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου του Κοπρωνύμου, ο οποίος διαδέχτηκε στο θρόνο τον Λέοντα. Ονομάστηκε Κοπρώνυμος διότι κατά την βάπτισή του μόλυνε την κολυμβήθρα. Οι δύο αυτοί αυτοκράτορες για πολλά χρόνια είχαν την εξουσία στα χέρια τους και προκάλεσαν πολλά δεινά στην Εκκλησία. Μετά από αυτούς υπήρχαν και άλλοι αυτοκράτορες εικονομάχοι, οι οποίοι συνέχισαν το έργο των προκατόχων τους και βασάνισαν την Εκκλησία επί ολόκληρα χρόνια.
Οι αυτοκράτορες εικονομάχοι έκλεισαν μοναστήρια, εκκλησίες και σε όποια κτίρια υπήρχαν εικόνες τα μετέτρεπαν σε αποθήκες. Επιπλέον τους μοναχούς και τους αγιογράφους τους βασάνιζαν άγρια.
Μόνο όταν στο θρόνο του Βυζαντίου ανέβηκε η αυτοκράτειρα Ειρήνη σταμάτησε ο διωγμός αλλά και τότε όχι οριστικά. Το 787 η Ειρήνη συγκάλεσε την Ζ’ Οικουμενική Σύνοδο, η οποία διατύπωσε την ορθόδοξη διδασκαλία περί της τιμητικής προσκύνησης των ιερών εικόνων. Αλλά και μετά τη σύνοδο υπήρχαν αυτοκράτορες εικονομάχοι, όπως, για παράδειγμα, ο Μιχαήλ και άλλοι.
Η αίρεση αυτή σταμάτησε οριστικά επί της Αυγούστας Θεοδώρας, όταν το 842 συγκλήθηκε η τοπική σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη η οποία επικύρωσε την ορθόδοξη διδασκαλία. Η σύνοδος αυτή καταδίκασε αυτούς που ισχυρίζονταν ότι η προσκύνηση των ιερών εικόνων είναι ειδωλολατρία και οι ορθόδοξοι χριστιανοί είναι ειδωλολάτρες.
Ακριβώς γι’ αυτό το λόγο ορίστηκε τη συγκεκριμένη ημέρα να ψάλλεται δοξολογία ως ευχαριστία στο Θεό για την στερέωση της Ορθοδοξίας.
Πηγή: Αγίου Λουκά Αρχιεπισκόπου Κριμαίας – Λόγοι και Ομιλίες τόμος Α’